Hæhæ! Nú er liðinn dágóður tími síðan ég setti inn færslu og þar sem ég er ekki lengur í Perú (og hef reyndar ekki verið þar síðan í desember) ákvað ég að búa til nýja bloggsíðu. Ef þú ert að lesa blogg eftir mig í fyrsta skipti þá; "hæ, ég heiti Jóna Kristín". Bara svo að allt sé í góðu samhengi fór ég til Perú um miðjan ágúst 2013 og allt var yndislegt þangað til um miðjan nóvember. Þá fór ég að finna til í bakinu og verkurinn ágerðist með hverjum degi. Á tveimur vikum fór ég úr því að vera alhraust, í að vera með bakverki, þaðan missti ég máttinn í fótunum og endaði upp á spítala í Perú. Ég var sett í myndatöku og skorin upp til þess að taka æxli sem var víst búið að vaxa við mænuna í mér í alla ega nokkur ár. Í dag eru liðnir u.þ.b. 9 mánuðir frá því að ég fór á spítalann og ég er í hjólastól og lömuð fyrir neðan brjóst. Ef þú vilt lesa um það þegar ég var í Perú eða um það þegar ég var á spítalanum og endurhæfinguna og allt það getur þú kíkt á www.jonaiperu.blogspot.com
Þann 14. ágúst 2014 var liðið heilt ár síðan ég fór í flug til Perú. Ég verð enn sár þegar ég hugsa um að ég hafi misst af sex mánuðum í Perú út af þessu blessaða æxli (þeir sem þekkja mig vita að ég er með bestu tímasetningar í heimi, eða þannig).
Ég vil líka þakka öllum sem hlupu fyrir mig í Reykjavíkurmaraþoninu og einnig þeim sem styrktu mig, það er ykkur að þakka að ég geti keypt mér aukahjól á hjólastólinn og kannski komist ein upp í Spöngina, loksins.
En svo er eitt sem ég vildi tala um og ég hef lengi ætlað að skrifa blogg um þetta.
VARÚÐ! Þeim sem eru með ofnæmi fyrir væmni er ráðlagt að lesa ekki lengra.
Ég er ekki þessi "Í sambandi á Facebook- týpa" og þess vegna er kannski pínu skrítið að ég sé að gera heilt blogg um þetta en ég vil bara segja það opinberlega hvað ég er óendanlega þakklát.
Ég eignaðist semsagt kærasta í Perú. Hann heitir Leonardo en ég hef alltaf kallað hann Leo.
Hvar á að byrja á þessari sögu?
Ég kynntist honum í skólanum en tók ekki sérstaklega eftir honum svo sem (sorry, Leo). Eftir einhvern tíma fórum við í skólaferðalag í frumskóginn sem byrjaði á 8 tíma rútuferðalagi (jei...). Sem varð svo bara frekar skemmtilegt því ég endaði á því að tala við þennan feimna, pínu skrítna strák, nánast alla nóttina. Ég með mína 203-spænsku og hann sem kunni ekki stakt orð í ensku. Einhvern veginn tókst honum samt að láta mig skilja smá.
Oooooog ég var með honum alla ferðina og þetta var allt mjög "ég Tarzan, þú Jane" en það var í góðu lagi. Fiðrildin, fossarnir, góða veðrið, tunglið og stjörnurnar voru heldur ekkert að skemma fyrir og þetta var algjörlega besta ferð lífs míns.
Ég ætla að hlífa ykkur við öllu væmna dótinu sem gerðist í millitíðinni en þegar ég lenti á spítalanum (vorum þá búin að vera saman í rúmlega tvo mánuði) heimsótti hann mig á hverjum einasta degi þangað til ég fór aftur til Íslands. Ég var sko ekki á því að hann færi að vera með stelpu í hjólastól (vissi reyndar ekki þá hvort þetta myndi lagast eða ekki) eeeen, hann stóð fastur á því að hann vildi vera með mér. En ég þurfti að fara heim til Íslands, hvað áttum við að gera? Ja, þar sem við erum bæði snarklikkuð biðum við í svona hálft ár (því ég var í endurhæfingu og alls konar) og núna er hann hérna! Hann kom 22. júlí og verður fram í miðjan október.
Ég vissi ekkert hvernig yrði að sjá hann aftur en um leið og við vorum komin heim af flugvellinum var eins og ekkert hefði breyst. Þegar ég er með honum gleymi ég því oft að ég sé í hjólastól og ég veit að hann horfir ekki öðruvísi á mig núna, ég er ennþá Jóna. Hann hjálpar mér svo mikið á hverjum degi og hann er bara svo yndisleg manneskja. Og það er bara ótrúlegt að einhver geti vanist þessu svona fljótt og þegar maður er unglingur langar mann að geta gert allt. Hann veit að hann mun ekki geta gert allt með mér en samt ákvað hann að láta þetta virka.
Auðvitað er þetta mjög spes og ég hef alveg látið út úr mér hvað fjarsambönd séu fáránleg. En þetta kenndi mér bara að dæma ekki eitthvað sem ég veit ekki hvernig er. Ég fékk nokkur ummæli áður en hann kom að hann gæti sko ekki "beðið eftir mér" en hér er hann. Þetta kenndi mér að stundum er bara allt í lagi að hlusta á sjálfan sig og ég þarf ekki alltaf að fara eftir ráðum annarra (erfiðara en þið haldið, því ég er mjög áhrifa- og trúgjörn).
Til þess að pakka þessu saman er ég mjög þakklát fyrir að fá að hafa hann hjá mér, takk Leo fyrir að koma og takk mamma og pabbi fyrir að leyfa honum að vera. Ég hef ekki hugmynd um hvað gerist þegar hann fer til Perú en ég veit að hvað sem gerist verðum við alltaf vinir og hann er einhver sem ég get alltaf treyst á.
Takk kærlega fyrir að lesa bloggið mitt, þessi færsla varð aðeins lengri en ég bjóst við (eins og alltaf reyndar).
