ZUMBA!

Jæja, nú er ég loksins búin að klippa þessi zumba-myndbönd! Það tók mig frekar langan tíma og ég vildi að þetta væri flottara en það verður bara að hafa það að myndböndin séu í símagæðum ;) Lögin eru líka ekki alveg fullkomlega í takt við myndbandið því ég þurfti að bæta þeim inn á því að hljóðið í myndböndunum var svo óskýrt.  Svo kemur eitthvað credits í einu myndbandinu en það á ekkert að vera, hahaha! Annars er ég bara sátt með útkomuna og þið getið allavega séð hvernig það er að vera í zumba í hjólastól og hvernig maður reddar sér ;)

P.S. þar sem þetta eru myndbönd sem eru tekin á síma eru þau mjög óskýr en það er örlítið skárra ef maður hækkar lausnina á þeim á YouTube ;)

Táknmál er málið!

Hæhæ! Ég ætti að vera að læra núna en þar sem ég er svo mikil Jóna ákvað ég að gera eitthvað allt annað (sorry með mig).  Þannig er mál með vexti að ég er komin með nýtt áhugamál...táknmál.  Ég er í fyrsta táknmálsáfanganum í MH og þetta er bara ótrúlega skemmtilegt! Ég vildi óska þess að ég hefði lært þetta í grunnskóla, t.d. í staðinn fyrir lífsleikni, því mér finnst eiginlega bara fáránlegt að geta ekki einu sinni talað við samlanda sína! Auðvitað er það mjög einangrandi að vera döff manneskja (heyrnarskert/heyrnarlaus manneskja sem tilheyrir samfélagi sem notar táknmál) í samfélagi þar sem flestir kunna ekki táknmál.  Það væri líka ótrúlega fínt ef að allir kynnu táknmál, þá væru kannski aðeins minni læti í skólum og það er t.d. mjög hentugt fyrir þá sem fara mikið á skemmtistaði þar sem enginn heyrir neitt í manni fyrir tónlistinni. Þá er fínt að geta sagt að maður þurfi að fara á klósettið eða sé til í einn kaldan á táknmáli.

Ég er líka þakklát fyrir það að táknmál sé til því þetta er mjög skemmtilegt tjáningarform sem mér finnst ég geta notið mjög vel.  mannleg samskipti felast mjög mikið í líkamstjáningu og stundum pirrar það mig að geta ekki notað allan líkamann til þess að tjá sig, en það er mjög mikilvægt í t.d. leiklist. Með táknmálinu get ég dansað og notað efri líkamann og svipbrigði til að tjá mig.

Gígja, táknmálskennarinn okkar, kenndi hópnum táknmálsdans um daginn og núna er ég búin að vera að æfa mig mikið heima (þetta er erfiðara en ég hélt) og langar að deila þessu með ykkur og vonandi get ég sýnt ykkur hvað táknmál er frábært.  Ég er nú ekki með allar hreyfingar á hreinu né svipbrigði (sem er mjöööög stór hluti af táknmáli) en vonandi kemur þetta með tímanum.  Ég leyfði mér að vera pínu dívuleg í handahreyfingum (eða mér fannst það, hahaha) þar sem þetta er lag með Páli Óskari og hann er auðvitað bara díva Íslands.

Þriðja aðgerðin og nýtt líf

Hæhæ! Ótrúlega langt síðan ég skrifaði! Jæja, nú eru tæplega 2 mánuðir síðan ég fór í aðgerðina sem er búin að breyta lífi mínu.  Þar sem ég var með svo mikinn spasma ákvað ég að fá lyfjadælu eða lyfjabrunn.  Þá dælast spasmalyfin beint í mænugöngin og ég þarf ekki að taka spasmatöflur.  Eins og læknirinn minn á Grensás útskýrði það fyrir mér virka töflur 10% á spasmann og 90% á hausinn (það er, spasminn minnkar ekki mikið en ég verð mjög þreytt og sljó) en dælan virkar öfugt svo að spasminn er miklu, miklu minni og ég finn ekki lengur fyrir þessari lyfjaþreytu.  Þessi dæla er búin að breyta lífi mínu! Ég er miklu hressari, hef meiri matarlyst og meiri þrótt til þess að gera það sem mig langar að gera.  Bakverkirnir minnkuðu og sömuleiðis taugaverkirnir í löppunum.  Þegar ég var búin að jafna mig eftir aðgerðina leið mér eins og gamla Jóna væri loksins komin aftur.

Aðgerðin gekk mjög vel, ég fékk kæruleysislyf fyrir aðgerðina og ég mundi ekki eftir mér fyrr en ég vaknaði úr aðgerðinni.  Mamma sagði að ég hefði steinsofnað og ég man ekkert eftir því þegar nálin var sett upp eða þegar ég var svæfð.  Ég var nokkra daga að jafna mig eftir aðgerðina en þar sem skurðirnir eru á lamaða svæðinu var mér eiginlega ekkert illt, en fannst ég samt vera með einhver óþægindi.  Ég vildi að ég hefði ekki verið svona þrjósk og farið miklu fyrr í þessa aðgerð en ég er bara fegin að vera búin að því núna!

Hér koma svo nokkrar myndir sem útskýra kannski smá hvernig þetta er og hvernig dælan lítur út.  Ég var skorin á tveimur stöðum, á maganum þar sem dælan er og frekar neðarlega á bakinu þar sem rörið eða leiðslan er sem leiðir lyfið frá dælunni og í mænugöngin.

P.S. ég er búin að fara í gegnum ansi marga háraliti eftir að ég kom heim frá Ítalíu, svo ég var bleikhærð þegar ég fór í aðgerðina.

Maður verður að brosa yfir velheppnaðri aðgerð

                                                             

Aftan á

Framan á

Þarna sést dælan (var í nýrnarannsókn í lok ágúst og þá var þessi mynd tekin)

Svona lítur skurðurinn út og það er hægt að sjá móta fyrir dælunni

Svona lítur dælan út

Takk fyrir að lesa!

Þessa stundina

Jæja, nú er rúmlega vika síðan ég kom heim en ég ætla að geyma það aðeins að setja inn myndir og tala um Ítalíu því ég held að það sé sniðugra að gera það þegar ég get horft á ferðina í aðeins réttara ljósi.

Ég veit í rauninni ekki alveg hvert þetta blogg mun leiða okkur en sjáum bara til.  Undanfarið, ætli það séu ekki komnir nokkrir mánuðir núna, er mér farið að líða mun verr en áður.  Gamlar minningar sem í raun skipta ekki svo miklu máli lengur poppa upp, ég er stressuð, þróttlítil, hef litla matarlyst, hef minni áhuga á félagslegum samskiptum og mér finnst eins og ég kunni ekki að njóta lífsins eins og áður.  Ég tók líka eftir því í skólanum í vor.  Mér fannst svo ótrúlega skemmtilegt í skólanum (ég er ekki að grínast ef þið haldið það), ég fílaði tungumálaáfangana og valáfangana og ég mætti í hvert einasta skipti sem ég gat.  En það var líka málið...Í HVERT EINASTA SKIPTI.  Nánast.  Ég setti svo mikla pressu á mig að gera mitt allra besta og samt var það varla nóg.  Stundum, og oftast vissi ég varla af hverju, fór ég niður úr tíma, læsti mig inni á klósetti og grét.  Ég var stundum svo þreytt að ég gat varla talað og ég held ég hafi aldrei komist í gegnum heila mynd í sálfræði og kvikmyndaáfanganum.  Ég var mjög sár út í sjálfa mig, en það er varla hægt annað en að rotast af öllum lyfjunum sem ég tek.

Oftast þegar ég heyrði talað um þunglyndi eða alvarlega depurð/kvíðaraskanir  hugsaði ég um manneskju sem kemst ómögulega úr rúminu sínu, finnst allt ómögulegt eða þorir ekki að mæta í vinnu eða skóla.  Það gat ekki verið neitt að mér, ég gat ekki verið veik, af því að ég mætti alltaf í skólann og mér fannst það gaman! En mér leið ekki vel í kringum mikið af fólki og fannst gott að vera með einum vini í einu.  Og það versta fyrir mér...að vera aldrei nokkurn tímann nógu góð fyrir sjálfa mig.  Ætti ég ekki að standa mig betur í ensku? Af hverju er ég ekki jafn frábær og vinkonur mínar? Hef ég ekkert annað að bjóða en að standa mig í skólanum? Hvað ef ég næ ekki að klára skólann á sama tíma og vinir mínir...ég yrði svo sár út í sjálfa mig, þó að það myndi ekki skipta nokkru máli.  Og þegar þessar tilfinningar komu, þegar mér leið eins og ég væri veikburða og gæti ekki meira varð ég rosalega sár, ég hafði algjörlega brugðist sjálfri mér, ég sem ætlaði að vera svo sterk! En það er ekki hægt að ætlast til endalauss eldmóðs af manneskju sem er alltaf svona þreytt og hálfveikburða.

Á tímabili hugsaði ég að í raun hefði ég gert sjálfri mér þetta, líkaminn minn bjó til æxlið.  Sem er auðvitað kjaftæði. Enginn hefur fullkomið vald á hvernig hann vex eða hvað vex inn í honum. Enginn ætti að kenna sér um eitthvað svona, það er ekki góð tilfinning.  Ég þarf að komast út úr þessum hugsunargangi um að ég sé byrði og að hlutir sem komi fyrir mig séu mér að kenna.  Því ég er alveg eins  mikilvæg fyrir einhverjum eins og annað fólk, allir eru stórkostlega mikilvægir fyrir einhverjum.

Ég held bara að punkturinn sé að við verðum að vera góð við hvort annað og sérstaklega okkur sjálf, ef þú myndir tala við einhvern eins og þú hugsar um sjálfa/n þig, myndirðu segja góða eða slæma hluti? Því ef ég myndi segja hlutina sem ég hugsa um sjálfa mig við annað fólk myndi nánast enginn vilja vera með mér.  Ég held að ég sé minn versti óvinur.  Vinkona mín sagði við mig: "Jóna, ég veit ekki um neinn sem fær svona mörg hrós en er samt svona óöruggur með sjálfan sig".  Því þetta hefur aldrei verið um það hvernig annað fólk sér mig.  Það þurfti bara eina manneskju til að gera mig miklu óöruggari en ég þarf að vera.  Og sú manneskja...er ég. Við megum ekki gleyma að öll geðræn vandamál eru í stigum, og sumir geta barist við kvíða/þunglyndi/streitu án þess að þurfa að taka lyf en það er samt erfitt.  Og sumum líður hræðilega yfir áfalli og stundum verður það auðveldara með tímanum og stundum ekki og þá er allt í lagi að leita sér hjálpar,  og eiginlega alveg nauðsynlegt.  Það þarf líka ekki að vera greindur með þunglyndi eða einhvern andlegan sjúkdóm, oft þurfum við bara hjálp frá einhverjum sem getur talað við okkur og hlustað.  Ég veit að þetta verður ekki alltaf svona og ég hlakka til að láta mér líða betur en allir þurfa líka að takast á við eitthvað erfitt sem mun ekki lagast á nokkrum dögum.  En þá er bara að reyna að taka einn dag í einu ;)

P.S. ég veit að þetta er ekki beint skemmtibloggfærsla en ég vil að þeir sem fylgist með mér haldi ekki að ég sé einhver ofurhetja sem geri bara allt og finnst allt frábært.  Ég er mjög mannleg og ég græt, mér líður illa og verð sár bara eins og allir aðrir.  Það er gott að sjá það brot af raunveruleikanum sem fylgir því oft að vera í hjólastól.

Zumba, Ítalía og ein aðgerð í viðbót

Hæhæ! Ég held það sé kominn tími til að skrifa nýtt blogg og segja ykkur frá því sem er í gangi núna og fá smá útrás í leiðinni.  Ég gleymi mér stundum og hugsa rosalega mikið um allt sem tengist lífi mínu og það verður oft erfitt og mér líður illa en þegar ég skrifa blogg fær það mig til að hugsa um hvað það er sem ég virkilega vil miðla til annarra og koma á framfæri.

Ég er að reyna að hreyfa mig og ég finn hvað mér líður miklu betur þegar ég hreyfi mig reglulega, þó það sé ekki nema 1-2 sinnum í viku.  Fyrir einhverju síðan byrjaði ég aftur í Zumba (ég set myndband fyrir neðan fyrir þá sem vita ekki hvað það er).  Ég var smá stressuð fyrir því af því að áður en ég lenti í hjólastólnum var þetta eitt það skemmtilegasta sem ég gerði og þeir sem þekkja mig vita að ég veit fátt skemmtilegra en að dansa.  En núna vantar eitthvað, ég fæ ekki þessa útrás og gleði sem ég fékk út úr því og mér finnst (eins öfgafullt og það hljómar) eins og ég hafi verið rænd einu af einkennum mínum.  Ég ætla samt að halda áfram að mæta og reyna að finna leið til þess að gera þetta á minn hátt og það sem hefur haldið mér í þessu eru þessar æðislegu konur sem eru með mér í Zumba, nokkrar af þeim þekki ég og kannast við og þær mæta mér með bros á vör og knúsi og hrósa mér fyrir að mæta.  Svo auðvitað Zumbakennararnir sem láta mig vita að það sé gaman að sjá mig og það er bara svo gott að heyra svona því það er tilfinningalegt ferli að mæta aftur í eitthvað sem ég dýrkaði áður og veit að verður ekki sama upplifun og það var.  Annars mæli ég með Zumba, það er svo góð stemning og skemmtileg lög og mér finnst ekki verra að skilja lögin núna sem eru flest á spænsku. ATH!!! ég er að skrifa þennan part hérna tveimur dögum seinna (já, geri oft bloggin mín á nokkrum dögum því ég er letingi) og hvað haldið þið að hafi gerst? Ég var í Zumba áðan og það var svo ótrúlega skemmtilegt, ég fílaði mig alveg í botn! Þetta sýnir mér allavega að stundum þarf maður bara að vera þolinmóður og þá gerist oft eitthvað frábært.  

Hver veit, ef ég verð nógu góð get ég kannski tekið myndband og sýnt ykkur hvernig þetta lítur út þegar maður dansar í hjólastól???

 Þetta er mun erfiðara en það virðist vera, sporin eru einföld en þetta er "full workout" í heilan klukkutíma en þetta er svo skemmtilegt og gaman að sjá konur á öllum aldri og af öllum stærðum og gerðum í þessum tímum.

En svo að öðru skemmtilegu, ég, Dagný systir mín og Eygló vinkona mín erum að plana ferð til Ítalíu í júní og ætlum að vera þar í mánuð í skóla að læra ítölsku og fara í helgarferðir til ýmissa staða.  Ég hlakka mikið til en ég er líka stressuð.  Ég hef ekki farið til útlanda frá því að ég lenti í hjólastól og hvað þá ein, veit ekki hvernig ég mun fara að án þess að hafa mömmu hjá mér.  En ég verð bara að henda mér í djúpu laugina, annars mun ekkert gerast hjá mér. Ég er svo ótrúlega spennt fyrir því að læra ítölsku, ég held að systir mín sé spenntust fyrir einhverju öðru (verslunarferðum kannski, haha!) En ég er alltaf að hlusta á Disney-lög á  ítölsku a) af því ég elska Disney-lög og b) af því að ég kann lögin utan að bæði á íslensku og ensku sem setur ítölskuna í samhengi þar sem innihald laganna er það sama á öllum tungumálum.  Mér finnst það hjálpa helling og ég er nú þegar búin að læra meiri ítölsku en ég er líka í ítölsku 203 í MH sem hjálpar einnig mikið.  Áhugi minn á tungumálum hefur aukist mikið eftir að ég lærði spænsku svo núna er markmiðið að læra ítölsku og frönsku líka.

                                                   Sakar ekki að hafa enskan texta líka ;)

Það síðasta sem ég ætla að segja ykkur í bili er að ég fer mjög líklega í aðgerð eftir prófin og mér fannst það rosalega erfitt fyrst og hugsaði: "OHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHH, þriðja aðgerðin á einu og hálfu ári!" (jæja, ég stundi kannski ekki svona rosalega yfir því ;) ) en mér fannst það mjög erfitt fyrst en því meira sem ég hugsa um þessa aðgerð því meira hlakka ég til.  Ég fór á Grensás um daginn og fékk baklófen, sem er spasmalyf, beint í mænuna og þvílíkur munur! Ég verð alveg rosalega þreytt á spasmalyfjunum sem ég er að taka og stundum get ég varla haldið mér vakandi í tímum sem mér finnst svo leiðinlegt því ég vil standa mig vel í skólanum og sýna að ég hafi áhuga.  En þessi "áfylling" í mænuna virkaði svo vel að mér fannst ég nánast svífa upp úr stólnum, lappirnar voru svo mjúkar og miklu auðveldara að ráða við þær en vanalega eru þær svo stífar að ég á erfitt með að lyfta þeim upp í rúm (með höndunum) og stundum standa þær beinar upp í loftið.   Í aðgerðinni verður dælu með baklófen-lyfinu komið fyrir einhvers staðar á maganum á mér og þá fer lyfið beint í mænuna á mér sem virkar mun betur og veldur ekki sömu þreytu.  Ég er mjög fegin því ég er ekki eins og ég á að mér að vera þegar ég er svona þreytt og spasminn gerir allt miklu erfiðara.  Svo nú er bara að bíða spennt! 

Svo langar mig að enda á því að þakka foreldrum mínum og fjölskyldu fyrir að standa alltaf með mér og hjálpa mér, vinum mínum, Leo og síðast en ekki síst kennurum í MH en þeir eru ótrúlega skilningsríkir og hjálplegir, ef ég væri ekki með svona góða kennara er ekki eins víst að ég hefði haldið áfram, mér hefði að minnsta kosti ekki gengið eins vel í skólanum.  

TAKK FYRIR!!!

Út fyrir þægindarammann

Hæ! Það er orðið ógeðslega langt síðan ég skrifaði svo ég reyni að gera smá svona hraða yfirferð.  Jólin og áramótin voru yndisleg en ég viðurkenni að ég var of lengi í jólafrí og þetta var líklega erfiðasta tímabil sem ég hef upplifað í þessu ferli.  Ég hélt það yrði gott að komast í frí en ég eyddi mestum tíma mínum uppi í rúmi og mér leið oft ekki vel og hugsaði stundum hvort þetta gæti verið þetta þunglyndi sem sumir tala um.  Mér fannst ég stundum vera ömurleg manneskja og fannst ég vera áhugalítil, svaf óreglulega og borðaði ekki mikið.  Þetta var líklega bara erfitt tímabil og ég er allt önnur núna en mér fannst bæði erfitt að heyra að þetta gæti verið þunglyndi og að þetta væri líklega bara tímabil.  Þar sem ég reyni að vera jákvæð manneskja fannst mér eins og ég hefði brugðist hugmyndinni sem ég hef um sjálfa mig af því mér leið illa en hins vegar fannst mér eins og það væri ekki litið eins alvarlega á það að mér liði illa af því að ég er svo viðkvæm.  Ég veit að þetta var algjört rugl í mér og vanlíðan er ekki andstæða jákvæðni, en svona getur manns eigin hugur spilað með mann.  Svo ég vil bara að þið vitið að það er allt í lagi að líða illa en við þurfum bara að muna að það koma betri dagar.  Ég reyni alltaf að segja eitthvað jákvætt á blogginu en ég vil líka segja ykkur það að mér hefur stundum liðið hræðilega illa og ég er ekkert sterkari en hver önnur manneskja þó ég reyni kannski að láta það líta þannig út.  En svo bara þurrkar maður tárin, snýtir sér og hlustar á eitthvað skemmtilegt, er það ekki? ;)

Ég tók þátt í Fyndnasta MH-ingnum um daginn sem er uppistandskeppni og það er líklegasta eitt það erfiðasta sem ég hef gert á ævinni.  Ég hef aldrei nokkurn tímann verið fyndna manneskjan í vinahópnum en mér fannst ég þurfa að gera þetta.  Ég þarf að fara út fyrir þægindarammann minn við og við í lífinu og ég ákvað bara að gera þetta fyrir mig og vera ekkert að segja fólki frá því að ég ætlaði að taka þátt því ég var hrædd um að hætta við (bara eitt lítið "ég myndi ekki þora þessu" hefði verið nóg til þess að ég hætti við) og ég gerði þetta ekki svo einhver myndi hafa betra álit á mér eða ég veit ekki hvað.  Ég vissi bara að ég myndi alltaf sjá eftir því að hafa ekki tekið þátt ef ég hefði ekki gert það.  Því eitt það versta sem ég gæti gert væri að láta mitt eigið sjálfsálit stoppa mig í einhverju.  Núna finnst mér eins og ég geti gert miklu fleiri hluti því ég komst úr þægindarammanum.  Og eina ástæðan fyrir því að ég sé að deila þessu er sú að ég vona að einhver sjái þetta og ákveð að prófa eitthvað nýtt sem hann hefur alltaf langað að gera. Það þarf ekki að vera eitthvað klikkað, sumir þora ekki að prófa eitthvað annað en skinkubát á Subway...svo ef einhver manneskja fær sér bræðing í fyrsta skipti má hún vera stolt af sér.

Svo hef ég hugsað mikið um feminisma undanfarnar vikur.  Mér finnst frábært hversu mörgum er umhugað um jafnréttisbaráttu en í hreinustu hreinskilni sagt man ég ekki eftir dæmi þar sem mér fannst samfélagið hefta mig vegna þess að ég er kona.  Einhvers staðar heyrði ég að það sé best að vera kona á Íslandi, ég gæti vel trúað því.  Svo hugsaði ég: "það er samt frekar pirrandi að það eru miklu fleiri karlaklósett alls staðar og stundum eru ekki einu sinni kvennaklósett.  Samt fara sumir karlar á kvennaklósettin bara af því að þau eru þægilegri fyrir þá.  Svo finnst mér líka mjög leiðinlegt að konur geta ekki farið í nærri því allar byggingar og þurfa oft að fara á bak við til þess að komast inn á ákveðnum stöðum.  Þær eru líka mjaðmabreiðari en karlar og enginn virðist gera ráð fyrir því svo þær neyðast til að a) vera hálfar undir borðum og halla sér töluvert fram á þau eða b) sitja á borðum sem þær komast undir en eru þá stundum hálfeinangraðar frá öðru fólki.
Var einhver glóra í því sem ég sagði?
En ef ég segði þér að þetta er það sem fólk í hjólastólum þarf að takast á við á hverjum degi ásamt óteljandi öðrum hlutum? Við gleymum okkur svo oft í því að tala um hvað við höfum það erfitt að við gleymum því að við erum heilbrigð og búum í landi sem býður upp á mörg æðisleg tækifæri.  Ég man ekki eftir að hafa upplifað skerðingu á lífsgæðum fyrr en ég lenti í hjólastól. En til að tala ekki bara um slæmu hlutina hefur þetta líka gefið mér ótrúlega margt og ég er þakklát fyrir að fá að upplifa erfiðleika og alvöru lífsins því það þroskar mann meira en allt annað.  Ég er líka þakklát fyrir að fá að sjá á hverjum einasta degi hvað ég á æðislega vini og fjölskyldu sem hafa hjálpað mér í gegnum þetta allt.  Og þrátt fyrir að aðgengið sé ekki alltaf eins gott og það gæti verið hef ég samt fullt af fólki til að hjálpa mér upp og niður stiga, yfir þröskulda og fyrir aftan byggingar. ;)

Takk fyrir að lesa bloggið mitt, þið eruð æðisleg! :*