Hæ! Það er orðið ógeðslega langt síðan ég skrifaði svo ég reyni að gera smá svona hraða yfirferð. Jólin og áramótin voru yndisleg en ég viðurkenni að ég var of lengi í jólafrí og þetta var líklega erfiðasta tímabil sem ég hef upplifað í þessu ferli. Ég hélt það yrði gott að komast í frí en ég eyddi mestum tíma mínum uppi í rúmi og mér leið oft ekki vel og hugsaði stundum hvort þetta gæti verið þetta þunglyndi sem sumir tala um. Mér fannst ég stundum vera ömurleg manneskja og fannst ég vera áhugalítil, svaf óreglulega og borðaði ekki mikið. Þetta var líklega bara erfitt tímabil og ég er allt önnur núna en mér fannst bæði erfitt að heyra að þetta gæti verið þunglyndi og að þetta væri líklega bara tímabil. Þar sem ég reyni að vera jákvæð manneskja fannst mér eins og ég hefði brugðist hugmyndinni sem ég hef um sjálfa mig af því mér leið illa en hins vegar fannst mér eins og það væri ekki litið eins alvarlega á það að mér liði illa af því að ég er svo viðkvæm. Ég veit að þetta var algjört rugl í mér og vanlíðan er ekki andstæða jákvæðni, en svona getur manns eigin hugur spilað með mann. Svo ég vil bara að þið vitið að það er allt í lagi að líða illa en við þurfum bara að muna að það koma betri dagar. Ég reyni alltaf að segja eitthvað jákvætt á blogginu en ég vil líka segja ykkur það að mér hefur stundum liðið hræðilega illa og ég er ekkert sterkari en hver önnur manneskja þó ég reyni kannski að láta það líta þannig út. En svo bara þurrkar maður tárin, snýtir sér og hlustar á eitthvað skemmtilegt, er það ekki? ;)
Ég tók þátt í Fyndnasta MH-ingnum um daginn sem er uppistandskeppni og það er líklegasta eitt það erfiðasta sem ég hef gert á ævinni. Ég hef aldrei nokkurn tímann verið fyndna manneskjan í vinahópnum en mér fannst ég þurfa að gera þetta. Ég þarf að fara út fyrir þægindarammann minn við og við í lífinu og ég ákvað bara að gera þetta fyrir mig og vera ekkert að segja fólki frá því að ég ætlaði að taka þátt því ég var hrædd um að hætta við (bara eitt lítið "ég myndi ekki þora þessu" hefði verið nóg til þess að ég hætti við) og ég gerði þetta ekki svo einhver myndi hafa betra álit á mér eða ég veit ekki hvað. Ég vissi bara að ég myndi alltaf sjá eftir því að hafa ekki tekið þátt ef ég hefði ekki gert það. Því eitt það versta sem ég gæti gert væri að láta mitt eigið sjálfsálit stoppa mig í einhverju. Núna finnst mér eins og ég geti gert miklu fleiri hluti því ég komst úr þægindarammanum. Og eina ástæðan fyrir því að ég sé að deila þessu er sú að ég vona að einhver sjái þetta og ákveð að prófa eitthvað nýtt sem hann hefur alltaf langað að gera. Það þarf ekki að vera eitthvað klikkað, sumir þora ekki að prófa eitthvað annað en skinkubát á Subway...svo ef einhver manneskja fær sér bræðing í fyrsta skipti má hún vera stolt af sér.
Svo hef ég hugsað mikið um feminisma undanfarnar vikur. Mér finnst frábært hversu mörgum er umhugað um jafnréttisbaráttu en í hreinustu hreinskilni sagt man ég ekki eftir dæmi þar sem mér fannst samfélagið hefta mig vegna þess að ég er kona. Einhvers staðar heyrði ég að það sé best að vera kona á Íslandi, ég gæti vel trúað því. Svo hugsaði ég: "það er samt frekar pirrandi að það eru miklu fleiri karlaklósett alls staðar og stundum eru ekki einu sinni kvennaklósett. Samt fara sumir karlar á kvennaklósettin bara af því að þau eru þægilegri fyrir þá. Svo finnst mér líka mjög leiðinlegt að konur geta ekki farið í nærri því allar byggingar og þurfa oft að fara á bak við til þess að komast inn á ákveðnum stöðum. Þær eru líka mjaðmabreiðari en karlar og enginn virðist gera ráð fyrir því svo þær neyðast til að a) vera hálfar undir borðum og halla sér töluvert fram á þau eða b) sitja á borðum sem þær komast undir en eru þá stundum hálfeinangraðar frá öðru fólki.
Var einhver glóra í því sem ég sagði?
En ef ég segði þér að þetta er það sem fólk í hjólastólum þarf að takast á við á hverjum degi ásamt óteljandi öðrum hlutum? Við gleymum okkur svo oft í því að tala um hvað við höfum það erfitt að við gleymum því að við erum heilbrigð og búum í landi sem býður upp á mörg æðisleg tækifæri. Ég man ekki eftir að hafa upplifað skerðingu á lífsgæðum fyrr en ég lenti í hjólastól. En til að tala ekki bara um slæmu hlutina hefur þetta líka gefið mér ótrúlega margt og ég er þakklát fyrir að fá að upplifa erfiðleika og alvöru lífsins því það þroskar mann meira en allt annað. Ég er líka þakklát fyrir að fá að sjá á hverjum einasta degi hvað ég á æðislega vini og fjölskyldu sem hafa hjálpað mér í gegnum þetta allt. Og þrátt fyrir að aðgengið sé ekki alltaf eins gott og það gæti verið hef ég samt fullt af fólki til að hjálpa mér upp og niður stiga, yfir þröskulda og fyrir aftan byggingar. ;)
Takk fyrir að lesa bloggið mitt, þið eruð æðisleg! :*
Engin ummæli:
Skrifa ummæli