Jæja, nú er rúmlega vika síðan ég kom heim en ég ætla að geyma það aðeins að setja inn myndir og tala um Ítalíu því ég held að það sé sniðugra að gera það þegar ég get horft á ferðina í aðeins réttara ljósi.
Ég veit í rauninni ekki alveg hvert þetta blogg mun leiða okkur en sjáum bara til. Undanfarið, ætli það séu ekki komnir nokkrir mánuðir núna, er mér farið að líða mun verr en áður. Gamlar minningar sem í raun skipta ekki svo miklu máli lengur poppa upp, ég er stressuð, þróttlítil, hef litla matarlyst, hef minni áhuga á félagslegum samskiptum og mér finnst eins og ég kunni ekki að njóta lífsins eins og áður. Ég tók líka eftir því í skólanum í vor. Mér fannst svo ótrúlega skemmtilegt í skólanum (ég er ekki að grínast ef þið haldið það), ég fílaði tungumálaáfangana og valáfangana og ég mætti í hvert einasta skipti sem ég gat. En það var líka málið...Í HVERT EINASTA SKIPTI. Nánast. Ég setti svo mikla pressu á mig að gera mitt allra besta og samt var það varla nóg. Stundum, og oftast vissi ég varla af hverju, fór ég niður úr tíma, læsti mig inni á klósetti og grét. Ég var stundum svo þreytt að ég gat varla talað og ég held ég hafi aldrei komist í gegnum heila mynd í sálfræði og kvikmyndaáfanganum. Ég var mjög sár út í sjálfa mig, en það er varla hægt annað en að rotast af öllum lyfjunum sem ég tek.
Oftast þegar ég heyrði talað um þunglyndi eða alvarlega depurð/kvíðaraskanir hugsaði ég um manneskju sem kemst ómögulega úr rúminu sínu, finnst allt ómögulegt eða þorir ekki að mæta í vinnu eða skóla. Það gat ekki verið neitt að mér, ég gat ekki verið veik, af því að ég mætti alltaf í skólann og mér fannst það gaman! En mér leið ekki vel í kringum mikið af fólki og fannst gott að vera með einum vini í einu. Og það versta fyrir mér...að vera aldrei nokkurn tímann nógu góð fyrir sjálfa mig. Ætti ég ekki að standa mig betur í ensku? Af hverju er ég ekki jafn frábær og vinkonur mínar? Hef ég ekkert annað að bjóða en að standa mig í skólanum? Hvað ef ég næ ekki að klára skólann á sama tíma og vinir mínir...ég yrði svo sár út í sjálfa mig, þó að það myndi ekki skipta nokkru máli. Og þegar þessar tilfinningar komu, þegar mér leið eins og ég væri veikburða og gæti ekki meira varð ég rosalega sár, ég hafði algjörlega brugðist sjálfri mér, ég sem ætlaði að vera svo sterk! En það er ekki hægt að ætlast til endalauss eldmóðs af manneskju sem er alltaf svona þreytt og hálfveikburða.
Á tímabili hugsaði ég að í raun hefði ég gert sjálfri mér þetta, líkaminn minn bjó til æxlið. Sem er auðvitað kjaftæði. Enginn hefur fullkomið vald á hvernig hann vex eða hvað vex inn í honum. Enginn ætti að kenna sér um eitthvað svona, það er ekki góð tilfinning. Ég þarf að komast út úr þessum hugsunargangi um að ég sé byrði og að hlutir sem komi fyrir mig séu mér að kenna. Því ég er alveg eins mikilvæg fyrir einhverjum eins og annað fólk, allir eru stórkostlega mikilvægir fyrir einhverjum.
Ég held bara að punkturinn sé að við verðum að vera góð við hvort annað og sérstaklega okkur sjálf, ef þú myndir tala við einhvern eins og þú hugsar um sjálfa/n þig, myndirðu segja góða eða slæma hluti? Því ef ég myndi segja hlutina sem ég hugsa um sjálfa mig við annað fólk myndi nánast enginn vilja vera með mér. Ég held að ég sé minn versti óvinur. Vinkona mín sagði við mig: "Jóna, ég veit ekki um neinn sem fær svona mörg hrós en er samt svona óöruggur með sjálfan sig". Því þetta hefur aldrei verið um það hvernig annað fólk sér mig. Það þurfti bara eina manneskju til að gera mig miklu óöruggari en ég þarf að vera. Og sú manneskja...er ég. Við megum ekki gleyma að öll geðræn vandamál eru í stigum, og sumir geta barist við kvíða/þunglyndi/streitu án þess að þurfa að taka lyf en það er samt erfitt. Og sumum líður hræðilega yfir áfalli og stundum verður það auðveldara með tímanum og stundum ekki og þá er allt í lagi að leita sér hjálpar, og eiginlega alveg nauðsynlegt. Það þarf líka ekki að vera greindur með þunglyndi eða einhvern andlegan sjúkdóm, oft þurfum við bara hjálp frá einhverjum sem getur talað við okkur og hlustað. Ég veit að þetta verður ekki alltaf svona og ég hlakka til að láta mér líða betur en allir þurfa líka að takast á við eitthvað erfitt sem mun ekki lagast á nokkrum dögum. En þá er bara að reyna að taka einn dag í einu ;)
P.S. ég veit að þetta er ekki beint skemmtibloggfærsla en ég vil að þeir sem fylgist með mér haldi ekki að ég sé einhver ofurhetja sem geri bara allt og finnst allt frábært. Ég er mjög mannleg og ég græt, mér líður illa og verð sár bara eins og allir aðrir. Það er gott að sjá það brot af raunveruleikanum sem fylgir því oft að vera í hjólastól.
