Okei...ég byrjaði á þessu bloggi fyrir lööööngu (einhvern tímann í maí) og auðvitað gleymdi ég að klára það þangað til núna, hahaha! En ég ætla samt að setja það inn, fyrir þá sem vilja lesa.
Hæhæ! Nú er ég útskrifuð úr MH! Ég var svo stressuð fyrir útskriftardeginum að ég sofnaði ekki fyrr en um sjöleytið um morguninn. En þetta reddaðist, ég tók eina róandi fyrir athöfnina og allt gekk vel. Þó að athöfnin hafi verið löng fannst mér hún samt skemmtileg og ég naut dagsins í botn. Þar sem veislan mín var daginn eftir fór ég í veislur til vina minna og það var svo gaman að geta verið með þeim og fagnað deginum okkar saman. Ég fékk líka að halda nýstúdentsræðu ásamt skólasystur minni Apríl, ég set nokkrar myndir frá útskriftinni og myndband af ræðunni inn.
Hæhæ! Ég veit að það er mjöööög langt síðan ég hef skrifað en mér fannst ég ekki hafa mikið að segja. En það er sitthvað sem mig langar að segja ykkur núna. Ég er að útskrifast núna 28. maí úr MH og ég er mjög spennt! Ég dimmiteraði síðasta föstudag og dagurinn í skólanum var mjög skemmtilegur, ég og vinir mínir vorum ofurhetjur sem tengdust MH (allt mjög nördalegt auðvitað) og við gerðum atriði sem mér fannst heppnast mjög vel. Ég táraðist smá þegar stelpurnar í brúðarkjólunum (annar hópur) kom inn á sviðið með sitt atriði og lagið All you need is love. Þá varð ég nú að knúsa Garðar, besta vin minn. Ég trúi því ekki að þetta sé að verða búið, þessi menntaskólaár hafa liðið svo hratt! En auðvitað tekur bara eitthvað annað spennandi við. Ég er svo þakklát fyrir starfsfólkið í MH og nemendur sem hafa hjálpað mér og ég hef aldrei fundið fyrir því að einhver komi verr fram við mig eða eitthvað svoleiðis vegna þess að ég er í hjólastól. Ég lít þannig á það að enginn hugsi um mig sem "stelpuna í hjólastólnum" um leið og það byrjar að tala við mig, enda er ég ósköp venjuleg eins og flestir.
Ég set myndbandið örugglega inn á bloggið mitt mjög bráðlega, mæli með því að horfa á það.
Svo var Leo að komast inn í háskóla! Ég er svo ótrúlega stolt af honum, það er mjög erfitt að komast inn í háskóla í Perú, sérstaklega inn í ríkisskólana. Og já, ég skrifaði þetta rétt. Í Perú eru það ríkisháskólarnir sem eru eftirsóknarverðastir, þar sem maður þarf ekki að borga námsgjöld, en mjöööög fáir komast inn þar sem inntökuprófið er mjög erfitt. Það má kannski segja að ríkið sé að fjárfesta í bestu nemendunum og þess vegna þurfi þeir ekki að borga námsgjöld. Leo er í ríkisháskóla sem heitir San Marcos og hann er að læra verkfræði ( og úff, ég hef ekki hugmynd um hvað þetta heitir á íslensku, en mig minnir að á spænsku sé þetta "ingeniería mecánica de fluidos"). Þetta er allavega eitthvað rosaflókið sem tungumálaáhugamaðurinn ég hef ekkert vit á.
Talandi um tungumál, ég var að gera nýtt táknmálsmyndband, sem var hluti af verkefni í 2. áfanga í táknmáli (er ekkert búin að vera rosalega dugleg við hin verkefnin samt, shhhhh....). En ég set myndbandið hérna ef þið viljið sjá, ég er auðvitað bara byrjandi, svo málfræðin er ekki góð en vonandi skilst innihaldið samt.
Á föstudaginn er ég svo að fara í aðgerð, ég er búin að vera smá slöpp í fingrunum og finnst gripið ekki vera eins gott og áður svo ég fór í segulómskoðun. Það virðist ekki vera alveg nógu gott flæði á mænuvökvanum (ef ég skil þetta rétt), og það gæti verið að hafa áhrif á hendurnar á mér. Svo aðgerðin ætti að hjálpa til með það, svo ég hlakka bara til að drífa það af. Ég reyndi að vera jákvæð með það en ég brotnaði saman eitt kvöldið þegar vinir mínir voru hjá mér, því auðvitað er erfitt að fara í aðgerðir og þurfa að jafna sig á þeim. En það er samt svo frábært starfsfólk á Landspítalanum að mér finnst ég ekki þurfa að hafa neinar áhyggjur. Svo er bara kósý að fá fólk í heimsókn (sem kemur með nammi og mat ;) ) og geta legið upp í rúmi og horft á sjónvarpið. Ég læt ykkur svo vita hvernig aðgerðin gengur og svoleiðis.
