Ég er að reyna að hreyfa mig og ég finn hvað mér líður miklu betur þegar ég hreyfi mig reglulega, þó það sé ekki nema 1-2 sinnum í viku. Fyrir einhverju síðan byrjaði ég aftur í Zumba (ég set myndband fyrir neðan fyrir þá sem vita ekki hvað það er). Ég var smá stressuð fyrir því af því að áður en ég lenti í hjólastólnum var þetta eitt það skemmtilegasta sem ég gerði og þeir sem þekkja mig vita að ég veit fátt skemmtilegra en að dansa. En núna vantar eitthvað, ég fæ ekki þessa útrás og gleði sem ég fékk út úr því og mér finnst (eins öfgafullt og það hljómar) eins og ég hafi verið rænd einu af einkennum mínum. Ég ætla samt að halda áfram að mæta og reyna að finna leið til þess að gera þetta á minn hátt og það sem hefur haldið mér í þessu eru þessar æðislegu konur sem eru með mér í Zumba, nokkrar af þeim þekki ég og kannast við og þær mæta mér með bros á vör og knúsi og hrósa mér fyrir að mæta. Svo auðvitað Zumbakennararnir sem láta mig vita að það sé gaman að sjá mig og það er bara svo gott að heyra svona því það er tilfinningalegt ferli að mæta aftur í eitthvað sem ég dýrkaði áður og veit að verður ekki sama upplifun og það var. Annars mæli ég með Zumba, það er svo góð stemning og skemmtileg lög og mér finnst ekki verra að skilja lögin núna sem eru flest á spænsku. ATH!!! ég er að skrifa þennan part hérna tveimur dögum seinna (já, geri oft bloggin mín á nokkrum dögum því ég er letingi) og hvað haldið þið að hafi gerst? Ég var í Zumba áðan og það var svo ótrúlega skemmtilegt, ég fílaði mig alveg í botn! Þetta sýnir mér allavega að stundum þarf maður bara að vera þolinmóður og þá gerist oft eitthvað frábært.
Hver veit, ef ég verð nógu góð get ég kannski tekið myndband og sýnt ykkur hvernig þetta lítur út þegar maður dansar í hjólastól???
Þetta er mun erfiðara en það virðist vera, sporin eru einföld en þetta er "full workout" í heilan klukkutíma en þetta er svo skemmtilegt og gaman að sjá konur á öllum aldri og af öllum stærðum og gerðum í þessum tímum.
En svo að öðru skemmtilegu, ég, Dagný systir mín og Eygló vinkona mín erum að plana ferð til Ítalíu í júní og ætlum að vera þar í mánuð í skóla að læra ítölsku og fara í helgarferðir til ýmissa staða. Ég hlakka mikið til en ég er líka stressuð. Ég hef ekki farið til útlanda frá því að ég lenti í hjólastól og hvað þá ein, veit ekki hvernig ég mun fara að án þess að hafa mömmu hjá mér. En ég verð bara að henda mér í djúpu laugina, annars mun ekkert gerast hjá mér. Ég er svo ótrúlega spennt fyrir því að læra ítölsku, ég held að systir mín sé spenntust fyrir einhverju öðru (verslunarferðum kannski, haha!) En ég er alltaf að hlusta á Disney-lög á ítölsku a) af því ég elska Disney-lög og b) af því að ég kann lögin utan að bæði á íslensku og ensku sem setur ítölskuna í samhengi þar sem innihald laganna er það sama á öllum tungumálum. Mér finnst það hjálpa helling og ég er nú þegar búin að læra meiri ítölsku en ég er líka í ítölsku 203 í MH sem hjálpar einnig mikið. Áhugi minn á tungumálum hefur aukist mikið eftir að ég lærði spænsku svo núna er markmiðið að læra ítölsku og frönsku líka.
Það síðasta sem ég ætla að segja ykkur í bili er að ég fer mjög líklega í aðgerð eftir prófin og mér fannst það rosalega erfitt fyrst og hugsaði: "OHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHH, þriðja aðgerðin á einu og hálfu ári!" (jæja, ég stundi kannski ekki svona rosalega yfir því ;) ) en mér fannst það mjög erfitt fyrst en því meira sem ég hugsa um þessa aðgerð því meira hlakka ég til. Ég fór á Grensás um daginn og fékk baklófen, sem er spasmalyf, beint í mænuna og þvílíkur munur! Ég verð alveg rosalega þreytt á spasmalyfjunum sem ég er að taka og stundum get ég varla haldið mér vakandi í tímum sem mér finnst svo leiðinlegt því ég vil standa mig vel í skólanum og sýna að ég hafi áhuga. En þessi "áfylling" í mænuna virkaði svo vel að mér fannst ég nánast svífa upp úr stólnum, lappirnar voru svo mjúkar og miklu auðveldara að ráða við þær en vanalega eru þær svo stífar að ég á erfitt með að lyfta þeim upp í rúm (með höndunum) og stundum standa þær beinar upp í loftið. Í aðgerðinni verður dælu með baklófen-lyfinu komið fyrir einhvers staðar á maganum á mér og þá fer lyfið beint í mænuna á mér sem virkar mun betur og veldur ekki sömu þreytu. Ég er mjög fegin því ég er ekki eins og ég á að mér að vera þegar ég er svona þreytt og spasminn gerir allt miklu erfiðara. Svo nú er bara að bíða spennt!
Svo langar mig að enda á því að þakka foreldrum mínum og fjölskyldu fyrir að standa alltaf með mér og hjálpa mér, vinum mínum, Leo og síðast en ekki síst kennurum í MH en þeir eru ótrúlega skilningsríkir og hjálplegir, ef ég væri ekki með svona góða kennara er ekki eins víst að ég hefði haldið áfram, mér hefði að minnsta kosti ekki gengið eins vel í skólanum.
TAKK FYRIR!!!
